Alpine landscapes in B&W:

In mountainous regions, roads and cable cars make accessible the highest mountain peaks. But does this kind of "mountain experience" really give satisfaction? I think, you need to walk in order to be able to cast a glance back time and again to see the way you already covered. You need to see the small things around you: stones, mosses, butterflies, trees of all ages. Further, you should enjoy landscape elements left behind by humans: farms, shepherd's huts, or an old door covered with inscriptions referring to the real life in the mountains: "our family has built this house, we have lived and survived here".

Do such experiences not include also the walking in rain and mist, without seeing anything of your surroundings? Where do I come from, and where am I going to? People are prone to enjoy only sunshine. Bad weather does not meet our expectations of a nice holiday. Cable cars have been stopped because nobody likes to drive up. Or is it just the other way round: nobody goes up because cable cars are not functioning? People like nice perspectives with blue sky because of their clearness and lack of surprise...

In de bergen maken wegen en kabelbanen het de mens mogelijk om met steeds minder moeite naar steeds grotere hoogten te gaan. Maar zijn dat de middelen om een berg werkelijk te beleven? Ik denk dat bij dat beleven ook hoort het steeds weer met voldoening omkijken om te zien hoever je eigen krachten je al gebracht hebben op de weg omhoog. En het zien van die kleine dingen om je heen: de stenen, de mossen, dat vlindertje dat net de ochtenddauw van zich afgeschud heeft, de bomen in alle stadia van geboorte tot aftakeling en dood. Of die kleine elementen die al in het verre verleden door de mens vormgegeven zijn: de boerderijen en herdershutjes met hun geschiedenis van hard werken in symbiose met de natuur; een deur volgekrast met plaatselijke familienamen. Niet de naamloze graffiti van de grote stad of de toevallige initialen in het hout van een bankje die betekenen "Vandaag was ik hier". Nee, die namen zijn veel meer het symbool van " Dit huis heeft onze familie gebouwd, hier hebben wij geleefd en overleefd."

Hoort bij dat beleven ook niet het lopen in regen en mist, het niets achter je zien maar ook niets voor je? Waar kom ik vandaan, waar ga ik heen? De mens heeft altijd weer de neiging om alleen van zonneschijn te willen genieten en niet van regen en mist. Het is alsof wij bij "slecht" weer vinden dat de natuur zich niet aan de afgesproken spelregels houdt. De kabelbanen liggen stil want er wil toch niemand naar boven. Of gaat er niemand naar boven omdat de kabelbanen stil liggen? De mens houdt van vergezichten met blauwe lucht want die zijn overzichtelijk en duidelijk: er zijn geen verrassingen te verwachten. Het is misschien een beetje hetzelfde als het verschil tussen de oceaan beleven op een cruiseschip of aan boord van een zeiljachtje.